در ۲۰ کیلومتری ماکو، روستایی به نام بارون قرار گرفته که در کنار آن سدی با همین نام احداث شده و کلیسای زور زور در نزدیکی دیواره سد بارون و بر روی بلندی دیده می شه. وجود کلیسا و دریاچه و نمای کلی آن، فضایی شبیه به سرزمین های اروپایی رو تداعی می کنه. از اون جایی که این کلیسا در منطقه حساس مرزی و در کنار تاج سد بارون قرار گرفته، ورود به منطقه نیاز به هماهنگی با نیروهای حفاظتی و اداره میراث فرهنگی ماکو داره. کلیسای زور زور در سال ۱۳۱۵ میلادی توسط اسقف اعظم کلیسای تاتائوس مقدس با طرحی صلیبی ساخته شده و دلیل نامگذاریش هم اینه که زیر نظر عالیجناب هوانس یرز نقاش، معروف به زور زورتسی اداره می شده. کلیسای زور زور در سال ۱۳۶۷ هجری شمسی با آب گیری سد بارون به زیر آب می رفت اما با همت ارامنه و تخصص کارشناسان ایرانی، طرح انتقال کامل کلیسا به محلی مرتفع در همان مکان اجرا شد. محل جدید در فاصله ۶۰۰ متری و با اختلاف ارتفاع ۱۱۰متر نسبت به مکان قبلیه و این جابجایی یکی از اتفاقات مهم در تاریخ نگهداری میراث فرهنگی و تاریخی کشوره.


موضوعات مرتبط: گردشگری ، کلیسای زور زور ماکو ، ،
برچسب‌ها:

تاريخ : دو شنبه 28 دی 1394برچسب:, | 23:46 | نویسنده : مرتضی |

 

کاخ موزه ماکو در دو کیلومتری جاده ماکو- بازرگان و در روستای "باغچه جوق" قرار دارد. در جوار این روستا بر دامنه کوه مرتفعی در داخل باغ نسبتاً بزرگی، ساختمان مجلل و تاریخی قصر سردار ماکو- از آثار با ارزش و منحصر به فرد شمال غرب کشور- قرار دارد. قصر باغچه جوق ماکو توسط "اقبال السلطنه ماکویی" از حکام مقتدر اواخر دوره قاجاریه و یکی از سرداران مظفرالدین شاه قاجار احداث شد.

 

ساختمان قصر باغچه جوق به علت ویژگی های ممتاز هنری و معماری، در سال 1353 ش توسط دولت از وراث سردار خریداری شد و بعد از انجام تعمیرات ضروری در آن، از سال 1364ش برای بازدید عموم آماده شد و هم اکنون به عنوان کاخ – موزه از آن بهره برداری می شود.


بنا به جاذبه های قوی هنری و فرهنگی، این مجموعه مورد علاقه و توجه مردم منطقه و مسافرین داخلی و خارجی کشور است. در حال حاضراین موزه شامل اشیاء و لوازم زندگی سردار ماکو است که به لحاظ موقعیت و نفوذ قابل توجه ایشان در این خطه از کشور- به ویژه در زمان حکومت پر آشوب مظفرالدین شاه- اکثراً از طرف حکام و دربار روسیه برای ایشان ارسال شده بود.

  

 این اشیاء در نوع خود جالب توجه و دیدنی است. به همین جهت اسباب و اثاثیه مذکور در اتاق های طبقات اول و دوم ساختمان مرکزی به شرح زیر در معرض تماشای بازدید کنندگان قرار داده شده است:


- انواع و اقسام مبل ها و صندلی های لوکس از جنس چوب های جنگلی نی و خیزران، با تزیینات برجسته برنزی و رویه مخمل و نقوش کنده کاری شده- ساخت کشورهای لهستان، فرانسه، اتریش و روسیه.

- آیینه های سنگی با قاب های طلایی واستیل مشکی منبت کاری شده.

- پاروانی سه تکه از استیل طلایی با تزیینات ویژه و پارچه اطلسی و نقوش گل و بوته – ساخت فرانسه.

- کاناپه های اطلسی

- پرده های رنگین اطلسی، پشمی و توری زری با طرح های مختلف.

- دستشویی متحرک لگن دار از چینی اعلا و ملحقات استیل گلدار به رنگ طلایی – ساخت روسیه .

- کمد و جالباسی از چوب گردو با منبت کاری و روکش اطلس – ساخت اتریش.

- لوسترهای برنزی هجده شاخه- ساخت فرانسه.

- قاب عکس های خانوادگی سردار ماکو.

تعدادی از اتاق های طبقه همکف تبدیل به موزه اشیای تاریخی، مردم شناسی و نمایشگاه جاذبه های تاریخی استان شده است.


موضوعات مرتبط: گردشگری ، آشنایی با کاخ موزه ماکو ، ،
برچسب‌ها:

تاريخ : دو شنبه 28 دی 1394برچسب:, | 23:32 | نویسنده : مرتضی |

 

 

مقبره الشعرا (آرامگاه شاعران) در تبریز

 

مقبره الشعرا (آرامگاه شاعران) یکی از گورستان‌های تاریخی شهر تبریز است که در محله سرخاب واقع شده‌ است. مقبره الشعرا هم‌ اکنون در پیرامون تکیه حیدر در تقاطع خیابان‌ های ثقه الاسلام و عارف شهر تبریز واقع شده‌ است و در ضلع شرقی بقعه سید حمزه و مقبره قائم مقام و ملا باشی قرار دارد.

مقبره الشعرا در گذشته با اسامی حظیره الشعرا، حظیره القضاه، قبرستان سرخاب نیز نامیده می شد اما متاسفانه گذشت روزگاران و مهم‌ تر از آن حوادث طبیعی چون سیل و زلزله، شکل ظاهری آن را از بین برده است.

مقبره الشعرا یا همان آرامگاه شاعران تبریز، مکانی است که تعداد کثیری از مشاهیر علم و فرهنگ و ادب ایران زمین مدفون می باشند، که طرح و هنر معماری آن در سال ۱۳۴۱ شروع به احداث گردید و در سال ۱۳۶۷ همراه با امکانات و تاسیسات توریستی و گردشگری مورد بهره برداری قرار گرفته است.

نام این گورستان در آثار مکتوب پیش از سدهٔ هشتم هجری به‌ چشم نمی‌خورد. کتاب لباب‌ الالباب تألیف محمد عوفی در سال ۶۱۸ هجری که در آن شرح حالی از شاعران سده هشتم هجری -همانند خاقانی و فارابی که در مقبره الشعرا مدفون‌اند- گنجانده شده‌ است، نامی از این مکان به‌ میان آورده نشده‌ است. قدیمی‌ترین اشاره به این گورستان در کتاب نزهه القلوب تألیف حمدالله مستوفی در سال ۷۴۰ هجری می‌باشد، همچنین در «تاریخ گزیدهٔ مستوفی» تألیف ۷۳۰ هجری نیز به مقبره الشعرا اشاره شده‌ است.

به‌ دلیل متروک‌ شدن مقبره الشعرا پس از زمین‌ لرزه‌های سال‌های ۱۱۹۳ و ۱۱۹۴ هجری قمری و به‌ دلیل مدفون‌ شدن بسیاری از شاعران و عارفان بزرگ در این گورستان، در شهریورماه ۱۳۵۰ خورشیدی مسابقه‌ ای برای طرح یک بنای یادبود در مقبره الشعرا توسط روزنامه‌ های اطلاعات و کیهان و مجله یغما برگزار گردید و پس از چندی پیشنهاد «غلامرضا فرزان‌مهر» برگزیده شد و عملیات احداث بنای یادبود آغاز گردید. هم‌ اکنون این بنای یادبود نماد مقبره الشعرا و یکی از نمادهای شهر تبریز محسوب می‌شود.

از معروفترین آرمیدگان در مقبره الشعرا می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:

اسدی طوسی، خاقانی شروانی، ذوالفقار شروانی، سید محمدحسین شهریار، عزیز خان مکری، شاهپور نیشابوری، شکیبی تبریزی، شمس‌ الدین سجاسی، ظهیر فاریابی، قطران تبریزی، لسانی شیرازی، مانی شیرازی، مجیر الدین بیلقانی، مغربی تبریزی، همام تبریزی، اشهر سبزواری، بابا مزید، بابا حسن، عبدالرحیم آبادی، نظام الدین یحیی الغوری، حسن بلغاری، سلطان پیرباب، معین الدین صفار، کمال الدین عبدالقادر نخجوانی، بهاء الدین خاکی، ضیاء الدین بزرگ، ابوالعلاء فلکی، عصار تبریزی، انوری ابیوردی، شیخ محمد خیابانی، ثقه الاسلام تبریزی، امیه بن عمر و بن عمیه، محمد جعفر کبودر آهنگی قره‌گوزلو (مجذوب علیشاه همدانی)، هفت خواهران، امیر عبدالغفار، میرزا شفیع مستوفی، حارث بن امیه، امام طالحه، پیر محمد، حافظ حسین زال، عبدالرحیم خلوتی، درویش سراج الدین قاسم، اکمل الدین مظفر بزازی، مجد الدین صنع الله کوزه کنانی، نجم الدین سمساری، برهان الدین واعظ هروی، قاضی مجد الدین محمد انصاری، خواجه عبدالرحیم اژآبادی، شمس الدین محمد خطاط، شیخ اسحاق مراغی، صلاح المله و الدین حسن نخجوانی ثم البلغاری، سید جلال الدین مهدی نقیب تبریزی حسنی، شیخ نور الدین بیمارستانی، تاج الدین منشاوی، فخرالدین احمد اره گر، پیر عماد الدین، اخی خیر الدین، غیاث الدین محمد، پیر لیفی، پیر سلیمانشاه جوهری، ابی حامد افضل الدین محمد بن اسعد بن الفقیه محمد التبریزی المحدث، حافظ حسن کمانکش، بهاء الدین محمد خاکی، پیر محمد، پیر رازیار، پیر قندیلی، پیر ترک، بابا اسماعیل، بابا احمد قمچی باف، مولانا محمود اژآبادی، شرف الدین نوری، طارمی، نصرالله طبیب، سلطان دده علی، دکتر مهدی روشن ضمیر، دکتر محمود پدیده، استاد جواد آذر، استاد میرزا طاهر خوشنویس تبریزی، محمود ملماسی، سید یوسف نجمی و استاد علی حریرچی.

 


موضوعات مرتبط: گردشگری ، آشنایی با مقبره الشعرا ، ،
برچسب‌ها:

تاريخ : شنبه 26 دی 1394برچسب:, | 23:32 | نویسنده : مرتضی |

 

ایل گلی (شاه گلي) از گردشگاه هاي زيباي تبريز است كه در جنوب شرقي تبريز بر دامنه تپه اي واقع شده. ايل گلي استخري بزرگ به شكل مربع به مساحت 54 هزار و 675 متر مربع است و در جنوب آن تپه اي وجود دارد كه آنرا از بالا تا پايين، همسطح استخر، پله بندي كرده و نهر آبي از آن به سمت پايين روان است. در مركز استخر، عمارتي به شيوه  سنتي در دو طبقه ساخته شده و اطراف استخر به صورت پارك بسيار زيبا و فرح بخشي درآمده كه يكي از زيباترين جاذبه هاي گردشگري آذربايجان شرقي به شمار مي رود.

آنوبانینی توسعه این محل را در جهت گسترش توریسم منطقه بسیار مهم می داند و از آنجا که همکنون هتل بسیار زیبایی نیز در نزدیکی آن بنا شده است توجه بیشتر به ایل گلی برای جذب روز افزون جهانگردان ضروری است.  بناي نخستين عمارت ايلگلي (شاه گلی) را به دوره آققويونلوها نسبت مي دهند كه يكبار در زمان صفوي و بار ديگر در زمان قاجار، توسط "قهرمان ميرزا" پسر "عباس ميرزا نايب السلطنه" در ايام حكمراني بر آذربايجان، بازسازي شده است.

اگر به تبریز سفر کردید غروب ایل گلی را به هیچ عنوان از دست ندهید. ایل گلی به عنوان یک تفرجگاه زیبای تابستانی همواره می تواند در برنامه سفر و گردش شما باشد.


موضوعات مرتبط: گردشگری ، ایل گلی ، ،
برچسب‌ها:

تاريخ : شنبه 26 دی 1394برچسب:, | 15:4 | نویسنده : مرتضی |

.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • فوتبال مقاله ای
  • گردشگری

    قره کلیسا

    خانه مشروطه

    جاذبه های دیدنی

    آثار باستانی